മഞ്ഞ് പെയ്യാത്ത ഡിസംബര്
തണുത്തുറയാത്ത നെയ്യ്
നിറതിരി പടര്ന്നുകത്തുന്ന നിലവിളക്ക്
തുളസിത്തറയില് ഉഷ്ണം പെറ്റുപെരുകുന്നു
എന്റെ തളിര് വാടകക്ക് നീറുന്നു
രക്തസിന്ദൂരം ചാര്ത്തി നിറഞ്ഞുപൂക്കാന്
ഞാനവളോട് പറഞ്ഞില്ല.
ഡിസംബറിന്റെ ഉഷ്ണം അവളെ അലട്ടുന്നുണ്ടാവാം.
പക്ഷേ…
എനിക്ക് ക്രൂരയായേ പറ്റൂ
കാലത്തിലൂടെ പിറകോട്ട് പോവാന്
ഞാനവളോട് എങ്ങിനെ പറയും?…1993 ഡിസംബര് 4
- നന്ദിത ഈ കവിതക്ക് തലക്കെട്ട് ഇട്ടിരുന്നില്ല-
Saturday, 7 February 2009
മഞ്ഞ് പെയ്യാത്ത ഡിസംബര്
Friday, 6 February 2009
മടക്കയാത്ര
ശിരസ്സുയര്ത്താനാവാതെ
നിന്റെ മുഖം കൈകളിലൊതുക്കി
നെറ്റിയിലമര്ത്തി ചുംബിക്കാനാവാതെ
ഞാനിരുന്നു
നീണ്ട യാത്രയുടെ ആരംഭത്തില്
കടിഞ്ഞാണില്ലാത്ത കുതിരകള് കുതിക്കുന്നു
തീക്കൂനയില് ചവുട്ടി വേവുന്നു,
ഇനി നമ്മളെങ്ങോട്ടു പോവാന്…?
എനിക്കിനി മടക്കയാത്ര.
എന്നെ തളര്ത്തുന്ന നിന്റെ കണ്ണുകളുയര്ത്തി
ഇങ്ങനെ നോക്കാതിരിക്കൂ…
നിന്നെത്തേടിയൊരു ജ്വലിക്കുന്ന അശ്വമെത്തുമെന്ന്
ഇരുളിനപ്പുറത്ത് നിന്നെത്തുന്ന കുളമ്പൊച്ചയും,
കിഴക്ക് പടരുന്ന അഗ്നിയുമെന്നോട് പറയുന്നു.
സാഗരത്തിന്റെ അനന്തതയില് പൂക്കുന്ന
സ്വപ്നങ്ങള് അറുത്തെടുത്ത്
ഞാനിനി തിരിച്ചു പോകട്ടെ…1992
- നന്ദിത ഈ കവിതക്ക് തലക്കെട്ട് ഇട്ടിരുന്നില്ല-
Thursday, 5 February 2009
ലയനം
എന്റെ വൃന്ദാവനം
ഇന്ന്
ഓര്മകളില് നിന്നെ തിരയുകയാണ്;
അതിന്റെ ഒരു കോണിലിരുന്ന്
ഞാന് നിന്നെ മറക്കാന് ശ്രമിക്കുകയും
ഹൃദയവും മനസ്സും രണ്ടാണന്നോ ?
രാത്രികളില്,
നിലാവ് വിഴുങ്ങിതീര്ക്കുന്ന കാര്മേഘങ്ങള്
നനഞ്ഞ പ്രഭാതങ്ങള്
വരണ്ട സായാഹ്നങ്ങള്
ഇവ മാത്രമാണ്
ഇന്നെന്റെ ജീവന് പകുത്തെടുക്കുന്നത്
എനിക്കും നിനക്കുമിടയില്
അന്തമായ അകലം
എങ്കിലും
നനുത്ത വിരലുകള് കൊണ്ടു
നീയെന്റെയുള്ള് തൊട്ടുണര്ത്തുമ്പോള്
നിന്റെ അദൃശ്യമായ സാമീപ്യം
ഞാന് അറിഞ്ഞിരുന്നു
പങ്കു വെക്കുമ്പോള്
ശരീരം ഭൂമിക്കും
മനസ്സ് എനിക്കും ചേത്തുര്വച്ച
നിന്റെ സൂര്യ നേത്രം
എന്റെ ആകാശം നിറഞ്ഞു കത്തുകയാണ്
മനസ്സ് ഉരുകിയൊലിക്കുമ്പോള്
നിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ നിറവ്
സിരകളില് അലിഞ്ഞു ചേരുന്നു
ഇപ്പോള് ഞാന് മനസ്സിലാക്കുകയാണ്
നിന്നെ മറക്കുകയെന്നാല് മൃതിയാണണ്
ഞാന്.. നീ മാത്രമാണെന്ന്....
- നന്ദിത ഈ കവിതക്ക് തലക്കെട്ട് ഇട്ടിരുന്നില്ല-
ഓര്മകളില് നിന്നെ തിരയുകയാണ്;
അതിന്റെ ഒരു കോണിലിരുന്ന്
ഞാന് നിന്നെ മറക്കാന് ശ്രമിക്കുകയും
ഹൃദയവും മനസ്സും രണ്ടാണന്നോ ?
രാത്രികളില്,
നിലാവ് വിഴുങ്ങിതീര്ക്കുന്ന കാര്മേഘങ്ങള്
നനഞ്ഞ പ്രഭാതങ്ങള്
വരണ്ട സായാഹ്നങ്ങള്
ഇവ മാത്രമാണ്
ഇന്നെന്റെ ജീവന് പകുത്തെടുക്കുന്നത്
എനിക്കും നിനക്കുമിടയില്
അന്തമായ അകലം
എങ്കിലും
നനുത്ത വിരലുകള് കൊണ്ടു
നീയെന്റെയുള്ള് തൊട്ടുണര്ത്തുമ്പോള്
നിന്റെ അദൃശ്യമായ സാമീപ്യം
ഞാന് അറിഞ്ഞിരുന്നു
പങ്കു വെക്കുമ്പോള്
ശരീരം ഭൂമിക്കും
മനസ്സ് എനിക്കും ചേത്തുര്വച്ച
നിന്റെ സൂര്യ നേത്രം
എന്റെ ആകാശം നിറഞ്ഞു കത്തുകയാണ്
മനസ്സ് ഉരുകിയൊലിക്കുമ്പോള്
നിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ നിറവ്
സിരകളില് അലിഞ്ഞു ചേരുന്നു
ഇപ്പോള് ഞാന് മനസ്സിലാക്കുകയാണ്
നിന്നെ മറക്കുകയെന്നാല് മൃതിയാണണ്
ഞാന്.. നീ മാത്രമാണെന്ന്....
- നന്ദിത ഈ കവിതക്ക് തലക്കെട്ട് ഇട്ടിരുന്നില്ല-
Wednesday, 4 February 2009
മഴ
പിന്നെ നീ മഴയാകുക
ഞാന് കാറ്റാകാം .
നീ മാനവും ഞാന് ഭൂമിയുമാകാം.
എന്റെ കാറ്റ് നിന്നിലലിയുമ്പോള്
നിന്റെ മഴ എന്നിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങട്ടെ.
കാടു പൂക്കുമ്പോള്
നമുക്ക് കടല്ക്കാറ്റിന്റെ ഇരമ്പലിന് കാതോര്ക്കാം
1992
-നന്ദിത ഈ കവിതക്ക് തലക്കെട്ട് ഇട്ടിരുന്നില്ല-
ഞാന് കാറ്റാകാം .
നീ മാനവും ഞാന് ഭൂമിയുമാകാം.
എന്റെ കാറ്റ് നിന്നിലലിയുമ്പോള്
നിന്റെ മഴ എന്നിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങട്ടെ.
കാടു പൂക്കുമ്പോള്
നമുക്ക് കടല്ക്കാറ്റിന്റെ ഇരമ്പലിന് കാതോര്ക്കാം
1992
-നന്ദിത ഈ കവിതക്ക് തലക്കെട്ട് ഇട്ടിരുന്നില്ല-
Tuesday, 3 February 2009
ചിത
കാറ്റ് ആഞ്ഞടിക്കുന്നു…
കെട്ടുപോയ എന്നിലെ കൈത്തിരി നാളം ഉണരുന്നു…
ഞാന് ആളിപ്പടരുന്നു…
മുടികരിഞ്ഞ മണം,
അസ്ഥിയുടെ പൊട്ടലുകള്, ചീറ്റലുകള്,
ഉരുകുന്ന മാംസം,
ചിരിക്കുന്ന തലയോട്ടി,
ഞാന് ചിരിക്കുന്നു…
സ്വന്തം വന്ധ്യത
മൂടി വെയ്ക്കാന് ശ്രമിക്കുന്ന ഭൂമിയെ നോക്കി
ഞാന് ചിരിക്കുന്നു…
ഭ്രാന്തമായി…1985
- നന്ദിത ഈ കവിതക്ക് തലക്കെട്ട് ഇട്ടിരുന്നില്ല-
Monday, 2 February 2009
താമര
വേദനയുടെ ചാലുകള് കീറി
മനസ്സിലൊഴുക്കിയ നീരത്രയും വലിച്ചെടുത്ത്
വിരിഞ്ഞൊരു താമരപ്പൂവ്;
തിരിച്ചറിവിന്റെ സന്തതി
മൂര്ച്ഛിച്ചു വീണ മാതാവിന്റെ കണ്ണുകളില്
മരണം.
പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്ന താമരപ്പൂവിന്
ജ്വാല പകരുന്ന സൂര്യന്,
ഇനി കത്തിയമരാനുള്ള ഊഴം
നമ്മുടെ മനസ്സുകള്ക്ക്.1993 June 26
- നന്ദിത ഈ കവിതക്ക് തലക്കെട്ട് ഇട്ടിരുന്നില്ല-
Sunday, 1 February 2009
വരിക നീ കണ്ണാ
ദാഹിക്കുന്നു…
നീട്ടിയ കൈക്കുടന്നയില് തീര്ത്ഥമായി
ഒരു തുള്ളി കനിവ് നല്കുക,
കണ്ണുകളില് പുഞ്ചിരി നിറച്ച്
നെറുകയില് ചുണ്ടുകള് ചേര്ത്ത്
വിഹ്വലതകള് ഒപ്പിയെടുക്കുക.
സ്നേഹത്തിന്റെ കര്പ്പൂരം
കണ്ണുകളിലേക്ക് പകര്ന്ന് തന്ന്
പെയ്യാത്ത കണ്ണുനീര് ചാലിട്ടൊഴുക്കുക
പെയ്തൊഴിയുന്ന അശാന്തിയാല്
ദാഹം ശമിപ്പിക്കാന്
വരിക നീ കണ്ണാ ദാഹിക്കുന്നു…1993
- നന്ദിത ഈ കവിതക്ക് തലക്കെട്ട് ഇട്ടിരുന്നില്ല-
Subscribe to:
Posts (Atom)